إليه : إنّى تركت فيكم أمرين لن تضلّوا بعدى إن تمسّكتم بهما كتاب اللَّه عزّ و جلّ و عترتى أهل بيتي ، فإنّ اللّطيف الخبير قد عهد إلىّ أنّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض كهاتين ، و جمح مسبّحتيه ، و لا أقول كهاتين و جمع مسبّحته و الوسطى : فتمسّكوا بهما و لا تقدّموهم فتضلّوا ] . حاصل اين روايت سراپا هدايت آنست كه مردى حاضر خدمت با بركت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام گرديد و از آن جناب پرسيد كه آگاه فرما مرا از كمتر چيزى كه به آن بنده‌ئى مؤمن مىشود . . از كمتر چيزى كه به آن بنده‌ئى كافر مىشود . . از كمتر چيزى كه به آن بنده‌ئى گمراه مىشود . . ، هر گاه جناب أمير المؤمنين عليه السّلام اين سؤال از آن مرد شنيد ارشاد فرمود كه بتحقيق كه تو سؤال كردى پس بفهم جواب را ، و من بعد ارشاد نمود كه : كمتر چيزى كه مرد به آن مؤمن مىشود اين ست كه خداى تعالى او را معرفت خود عطا فرمايد ، پس إقرار كند آن بنده براى خدا بطاعت ، و معرفت نبىّ خود كرامت كند ، پس إقرار كند آن بنده براى آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بطاعت ، و عنايت فرمايد به آن بنده معرفت إمام او را كه حجّت خدا در زمين او و شاهد خدا بر خلق اوست ، پس إقرار كند آن بنده براى آن إمام بطاعت . راوى خبر مىگويد كه : من عرض كردم بآنحضرت كه آيا آن بنده بمجرّد معرفت خدا و رسول و إمام ، مؤمن مىشود اگر چه ديگر چيزها را جاهل باشد ، آن حضرت فرمود كه : بلى مگر به شرط آنكه بوقت أمر اطاعت كند و بوقت نهى بازماند . بعد از آن ارشاد فرمود كه كمتر چيزى كه به آن بنده‌ئى كافر مىشود اين ست كه چيزى را كه خدا از آن نهى فرموده گمان كند كه مأمور به از جانب خداست و اين مطلب را دين خود قرار دهد كه بر آن دوستى نمايد با ديگران و گمان كند كه او عبادت خدا مىكند كه او را به آن چيز حكم كرده است حال آنكه او عبادت نمىكند مگر شيطان را . و كمتر چيزى كه به آن بنده‌ئي گمراه مىشود اين ست كه نشناسد آن حجّت خدا و شاهد خدا را بر عباد او كه خداوند عالم حكم كرده است بندگان خود را بطاعت آن حجّت و فرض كرده است ولايت او را .